Na een werkdag was het tijd om de racefiets weer van stal te halen. Vanwege de hoge temperatuur, het drukkende weer en de stevige wind besloot ik pas later op de avond te vertrekken. Dat bleek een goede keuze, al waren de omstandigheden nog steeds behoorlijk zwaar.
Voor vandaag had ik gekozen voor het vertrouwde rondje richting Siberië, een rit van bijna 52 kilometer. Vanaf de start zat het tempo er direct goed in. Op de Zandbeekse Dijk en verder richting Sambeek en Groeningen stond de wind gunstig en kon ik heerlijk doortrappen. Even stond het gemiddelde zelfs boven de 35 km/u. Dat voelde geweldig, al wist ik ook dat dat tempo niet de hele rit vol te houden zou zijn.
Na verloop van tijd draaide de route meer tegen de wind in en werd het een stuk zwaarder. De stevige wind liet zich nadrukkelijk gelden en op sommige stukken was het echt werken om het tempo vast te houden. Juist dat maakte de rit uitdagend, maar ook extra voldoening gevend.
Via Holthees en een mooie lus door het buitengebied bereikte ik Overloon. Vervolgens reed ik langs de Ballonzuilbossen richting Melderslo. Na een rondje door Melderslo ging de route verder naar het natuurgebied Zwartwater en het gebied dat bekendstaat als Siberië. Daarna volgden Westerbeek en Oploo, waarna het laatste stukje naar huis nog restte.
Ondanks de warmte en de pittige wind kwam ik uiteindelijk uit op een gemiddelde snelheid van 32,9 km/u. Een resultaat waar ik onder deze omstandigheden meer dan tevreden mee ben. Natuurlijk hielp de wind op sommige stukken flink mee, maar op andere momenten moest die hulp dubbel en dwars worden terugbetaald.
Het was opnieuw een heerlijke avondrit. Warm, soms zwaar, maar met mooie wegen, afwisselende landschappen en uiteindelijk een voldaan gevoel toen ik weer thuis aankwam. Precies het soort rit dat laat zien waarom wielrennen ook na een werkdag zo’n fijne manier is om het hoofd leeg te maken.