Op zondag 23 augustus 2026 stapte ik iets na half negen op de racefiets voor een mooie lange rit richting het zuiden. Het verste doel van de tocht was Grubbenvorst. Ik had zin in een flinke ronde en uiteindelijk zou de tocht zelfs uitgroeien tot een rit van ruim 100 kilometer.
Richting Overloon en Venray
Vanuit Sint Tunnis vertrok ik in zuidelijke richting naar Oploo. Via het rustige buitengebied tussen Oploo en Stevensbeek kwam ik uit op de Stevensbeekseweg, vlak bij Overloon. Vlak voor Overloon sloeg ik linksaf om via de rondweg om het dorp heen te fietsen.
Daarna ging het langs het Schaatsven en via het viaduct over de A73 richting Holthees en Smakt. Kort daarna kwam ik bij de Boshuizerbergen, een mooi natuurgebied dat onlangs flink door een brand is getroffen. Het gebied was nog afgesloten. Daardoor kon ik er niet doorheen en bovendien heb ik onderweg eigenlijk niets van de gevolgen van de brand gezien.
Vervolgens bereikte ik Venray en vanaf daar ging de route verder in zuidelijke richting, grotendeels parallel aan de A73. Onderweg stak ik de snelweg opvallend vaak over: in totaal maar liefst acht keer. Dat gaf de route een leuk afwisselend karakter, terwijl ik ondertussen steeds verder richting Grubbenvorst trok.
De wind als verrassing
Het eerste deel van de tocht ging behoorlijk soepel. Ik had de wind grotendeels in de rug en dat was natuurlijk prettig fietsen. Eigenlijk had ik daardoor niet eens goed in de gaten hoeveel wind er stond.
Dat werd wel duidelijk toen ik bij Grubbenvorst omkeerde en weer naar het noorden ging. Ineens stond de wind flink tegen. Wat op de heenweg als vanzelf leek te gaan, kostte op de terugweg duidelijk meer kracht. Toch bleef het tempo goed en kon ik de tocht mooi voortzetten.
In Grubbenvorst sloeg ik linksaf en begon de terugweg. Het gedeelte tussen Grubbenvorst en Blitterswijck was bijzonder mooi. De route liep voor een groot deel langs de Maas, door rustige buitengebieden en over mooie, relatief stille wegen. Dit was echt een gedeelte om van te genieten.
Pauze bij de Maas
In Blitterswijck wilde ik eigenlijk een pauze houden bij Tante Jet, de horecagelegenheid aan de Maas. Alleen bleek daar geen geschikt bankje te zijn om even rustig te zitten. Daarom fietste ik een stukje verder en vond ik uiteindelijk een bankje waar ik mijn pauze kon houden.
Daar heb ik even wat gedronken en gegeten. Na de rustpauze stapte ik weer op voor het volgende gedeelte van de route.
Via Wanssum ging het vervolgens richting Geysteren en Maashees. In Maashees maakte ik nog een korte stop bij het waterpunt om mijn bidon opnieuw te vullen. Dat was prettig, want er stond inmiddels nog een flink stuk voor de boeg.
Via de Maasheggen terug naar Sint Tunnis
Vanaf Maashees ging het opnieuw richting Holthees en daarna verder naar Vierlingsbeek. Via de uiterwaarden en het mooie Maasheggengebied fietste ik vervolgens richting Boxmeer.
Toen ik in Boxmeer aankwam, zag ik dat ik inmiddels bijna 89 kilometer had gereden. Ik dacht: als ik er nog een stukje aan vastplak, moet een rit van meer dan 100 kilometer toch wel lukken.
Daarom besloot ik de route nog wat te verlengen. Via de omgeving van Rijkevoort en de Sassekamp maakte ik een extra lus. Toen bleek dat ook dit nog nét niet voldoende was om de 100 kilometer te halen. Vervolgens ging ik via Ledeacker terug richting Sint Tunnis.
Ook daar stond de teller nog net onder de magische grens van 100 kilometer. Dus zat er maar één ding op: nog een extra rondje door Sint Tunnis. Uiteindelijk lukte het daarmee wel en kwam ik uit op een mooie 101 kilometer.
Een zeer geslaagde rit
Met een gemiddelde snelheid van 32,2 km/u was het een bijzonder mooie prestatie, zeker omdat ik op de terugweg behoorlijk tegen de wind in moest fietsen. De heenweg met de wind mee was heerlijk, maar juist het tweede deel maakte de tocht sportief uitdagend.
De combinatie van rustige wegen, de Maas, het buitengebied rond Blitterswijck en Maashees, de Maasheggen en de lange lus richting Grubbenvorst maakte dit tot een prachtige zondagse racefietsrit.
En het mooiste was misschien wel dat de teller uiteindelijk precies deed wat ik wilde: 101 kilometer. Een mooie extra Gran Fondo-achtige rit, met een prima gemiddelde van 32,2 km/u. Al met al was ik dan ook erg tevreden over deze tocht.
Het weer in Sint Tunnis – zondag 23 augustus 2026
Het weer werkte goed mee voor een lange fietstocht. Het KNMI verwachtte voor zondag een afwisseling van zonnige perioden en wolkenvelden, waarbij het in het zuiden van Nederland overwegend droog bleef. De temperatuur lag rond de 19 tot 21 °C. De wind was aanvankelijk noordwestelijk en zwak tot matig, ongeveer 2 tot 4 Bft. (NOS)
Voor Sint Anthonis kwam de temperatuur volgens de beschikbare weergegevens uit op ongeveer 20 à 21 °C als maximum. Het was daarmee aangenaam fietsweer: niet te warm, voldoende zon en vooral een merkbare wind. Dat laatste merkte ik tijdens de tocht vooral goed toen ik na Grubbenvorst weer noordwaarts reed. (AccuWeather)
Kort samengevat: een mooie, droge en redelijk zonnige zomerdag, met temperaturen rond de 20 °C en meer wind dan je op de heenweg misschien zou denken. Prima omstandigheden voor een lange racefietsrit.