Zaterdag 12 september 2026
Het einde van de zomer begint langzaam in zicht te komen. Het mountainbikeseizoen staat alweer voor de deur – eind september, begin oktober zal de MTB waarschijnlijk weer wat vaker uit de schuur komen. Maar zolang de zomer nog niet helemaal voorbij is en het weer zich van zijn goede kant laat zien, is er natuurlijk nog alle reden om de racefiets te pakken.
Op zaterdag 12 september was zo’n dag. Het was mooi genoeg om nog een flinke rit te maken en daarom besloot ik richting het zuiden te fietsen. Het doel was Helenaveen en vervolgens het natuurgebied rond Griendtsveen en de Deurnsche Peel. Omdat het in de ochtend nog wat fris was, vertrok ik iets later dan gebruikelijk. Op die manier hoopte ik onderweg wat meer van de oplopende temperatuur mee te krijgen.
De weersverwachting zag er prima uit. Er werd een matige wind uit het zuidwesten verwacht. Ik had de route daarom zo gepland dat ik op de terugweg vanuit Helenaveen wat meer profijt van de wind zou hebben.
Richting Venray en Kronenberg
De heenweg naar het zuiden verliep eigenlijk uitstekend. Vanuit Sint Anthonis ging het via Holthees en Smakt richting Venray. Daarna trok ik verder door de omgeving van Oostrum, Oirlo en Castenray. Langzaam maar zeker schoof het verste punt van de route steeds verder naar het zuiden.
Via Kronenberg kwam ik uiteindelijk langs toverland bij Sevenum. Dit was het zuidelijkste punt van de route. Vanaf daar veranderde de richting en ging het steeds meer westwaarts, richting Helenaveen.
Tot dat moment liep de rit bijzonder lekker. De kilometers kwamen vlot onder de wielen door en de benen voelden goed. Inmiddels had ik al behoorlijk wat afstand afgelegd en begon een pauze wel aantrekkelijk te worden. In Helenaveen besloot ik daarom op zoek te gaan naar een bankje om even rustig te zitten, wat te eten en natuurlijk voldoende te drinken.
Richting Griendtsveen en de Deurnsche Peel
Voor vertrek had ik de rit op ongeveer 95 kilometer gepland. Maar tijdens het fietsen begon er iets te kriebelen: als het goed bleef gaan en het weer een beetje meewerkte, zat een nieuwe Gran Fondo van meer dan 100 kilometer er misschien wel in.
Vanuit Helenaveen ging de route richting Griendtsveen, door het gebied van de Deurnsche Peel. Hier merkte ik dat de wind toch wat minder gunstig stond dan ik vooraf had gehoopt. De zuidwestenwind stond niet overal mooi in de rug en op sommige stukken had ik hem zelfs behoorlijk tegen.
Het werd daardoor toch nog even aanpoten. Maar gelukkig kon ik de snelheid goed vasthouden. Het viel me eigenlijk mee hoeveel tempo ik ondanks de wind kon blijven rijden.
Na de Deurnsche Peel en Griendtsveen ging het verder richting Ysselsteyn. Vanaf daar sloeg ik rechtsaf het buitengebied in en reed ik richting Merselo. Vervolgens kwam het natuurgebied Zwart Water bij Vredepeel in beeld.
Daar begon het bekende gevoel te komen: het thuishonk was dichtbij. De rit zat er bijna op.
Toch nog even door voor de 100 kilometer
Maar ja… bijna 100 kilometer is natuurlijk geen 100 kilometer.
Omdat ik de Gran Fondo-grens wilde aantikken, moest er nog een klein stukje worden omgefietst. In plaats van rechtstreeks naar huis te rijden, besloot ik daarom nog richting de Staatsbossen van Sint Anthonis te gaan.
Ik fietste de bossen in en ergens midden tussen de bomen gebeurde het dan eindelijk: de teller tikte de 100 kilometer aan.
Missie geslaagd.
Vanaf dat moment kon ik met een gerust hart naar huis. De extra kilometers waren binnen en de Gran Fondo was veiliggesteld.
Een onverwacht sterk resultaat
Uiteindelijk kwam de rit uit op iets meer dan 103 kilometer, met een gemiddelde snelheid van maar liefst 32,5 km/u.
En dat was voor mijn doen een bijzonder goed resultaat.
Toen ik ’s ochtends vertrok, had ik zeker niet gedacht dat deze rit zo zou uitpakken. Het was geen wedstrijd en er was ook geen specifiek doel om een bepaald gemiddelde te rijden. Het plan was simpelweg een mooie lange zaterdagrit richting het zuiden. Maar onderweg bleek dat de benen goed waren en dat het tempo er lekker in zat.
Het was uiteindelijk best een inspannende rit. Ondanks de gematigde temperaturen werd er flink gezweet, zeker over zo’n afstand. Maar juist dat maakt het resultaat extra mooi: ruim 103 kilometer met gemiddeld 32,5 kilometer per uur is een prestatie waar ik zeer tevreden over ben.
Het weer
Het weer werkte deze zaterdag prima mee. De verwachting voor Noord-Brabant kwam uit op ongeveer 21 °C als maximum, met een zwakke tot matige zuidwestelijke wind, rond 3 Bft, en slechts een kleine kans op neerslag. (Meteo Service Forum)
In Noord- en Midden-Limburg, waar een groot deel van de route doorheen liep, werd ongeveer 21 tot 23 °C verwacht met een westzuidwestelijke wind van circa 15 km/u. Ook daar was de verwachting overwegend droog. (Weerpeil)
Voor een lange racefietsrit was het daarmee eigenlijk prima fietsweer: niet meer de hete zomerse omstandigheden van eerder in september, maar nog warm genoeg om comfortabel met de racefiets op pad te gaan.
Het seizoen loopt langzaam af
Met deze rit komt het einde van het racefietsseizoen langzaam dichterbij. Zolang de temperaturen nog aangenaam blijven en de wegen droog zijn, zal de racefiets waarschijnlijk nog wel een paar keer uit de schuur komen.
Maar wanneer de zomer definitief plaatsmaakt voor herfstachtig weer, de temperaturen dalen en de bladeren weer van de bomen komen, zal de mountainbike waarschijnlijk zijn plaats weer innemen.
Voor nu mocht de racefiets echter nog één keer flink aan het werk.
103+ kilometer – gemiddeld 32,5 km/u – Helenaveen, Griendtsveen en de Deurnsche Peel.
Een onverwacht sterke rit en een mooie manier om het einde van de zomer tegemoet te fietsen.