De najaarsvakantie is begonnen en het weer is nog altijd prima voor een mooie tocht op de racefiets. Toch was er vandaag meer aan de hand dan alleen de behoefte om een aantal kilometers te maken. Na wat problemen op het werk had ik sterk de behoefte om mijn hoofd leeg te maken. Een fietstocht leek daarvoor een prima manier.
Ik koos voor een route richting de Maasduinen. Vanuit Sint Anthonis ging het via Sambeek en Boxmeer richting Gennep. Daar stak ik de Maas over en via de buitenwijken en het bosgebied van Gennep bereikte ik de mooie buitendijkse wegen langs de Maas. Het was een prachtig gebied om doorheen te fietsen en normaal gesproken precies het soort omgeving waar ik volop van kan genieten.
Maar vandaag liep het anders.
Bij Heukelom kreeg ik ineens een flinke mentale klap. Zonder duidelijke aanleiding had ik opeens totaal geen zin meer om verder te fietsen. De problemen op het werk bleken me toch meer bezig te houden dan ik vooraf had gedacht. De energie was verdwenen en het leek alsof iedere trap op de pedalen moeite kostte. Ik kwam nauwelijks nog vooruit.
Toch zat er niets anders op dan door te gaan. De route langs de Maas en door de Maasduinen was nog steeds prachtig, maar op dat moment kon ik er nauwelijks van genieten. In Well besloot ik daarom een pauze te nemen. Ik zocht een bankje op en bleef daar een tijdje zitten. Even helemaal niets. Rustig worden, gedachten op een rijtje zetten en proberen de spanning van me af te laten glijden.
Die pauze deed uiteindelijk goed. Langzaam kwam er weer wat rust en besloot ik de tocht toch voort te zetten. Het plezier in het fietsen kwam niet meteen terug, maar stukje bij beetje ging het beter. De benen begonnen weer mee te werken en ook in mijn hoofd kwam er meer ruimte.
Via Wanssum, Geijsteren, Maashees en Overloon ging het uiteindelijk weer richting Sint Anthonis. In de laatste fase van de tocht kwam het vertrouwde fietsgevoel gelukkig weer helemaal terug. Toen het thuishonk weer in zicht kwam, was er dan ook een dubbel gevoel: blij dat ik de tocht had volbracht, maar vooral de behoefte om alles wat er de afgelopen tijd was gebeurd even rustig te laten bezinken.
Uiteindelijk stond er 83 kilometer op de teller, met een gemiddelde snelheid van 31,3 km/u. Dat is misschien niet het gemiddelde dat ik normaal gesproken nastreef, maar gezien de omstandigheden kijk ik daar vandaag maar even niet naar. Belangrijker is dat ik ondanks alles ben blijven fietsen en uiteindelijk toch met een beter gevoel thuiskwam.
Hopelijk gaat het bij de volgende tocht weer wat gemakkelijker en kan ik weer gewoon genieten van het fietsen, de omgeving en de vrijheid die de racefiets normaal gesproken geeft.
Kort weerbericht – Sint Anthonis, zondag 6 september 2026
Het was een mooie, droge nazomerdag in de omgeving van Sint Anthonis. De temperatuur liep overdag op tot ongeveer 22 à 23 °C, terwijl het ’s ochtends nog behoorlijk fris was. Er was veel ruimte voor de zon, met ongeveer 10,5 uur zonneschijn en geen noemenswaardige neerslag. De wind was overwegend zwak tot matig en kwam uit zuidelijke richting. (Weerverleden)
Kortom: prima fietsweer, en op papier een ideale dag voor een mooie racefietsrit. Alleen bleek deze keer vooral het hoofd bepalend voor hoe de tocht verliep.